's Morgens vroeg nog even gaan kijken naar het surfen van Dominique, een surfleraar uit Mozambique. De golven waren met een meter of 3 behoorlijk hoog en ideaal om te surfen. Als het lukt ga ik een dezer dagen ook surflessen nemen hier!
Rond een uur of 12 vertrokken richting Coffee Bay, met de bedoeling rond half5 aan te komen. Voor de verandering ben ik weer eens de weg kwijt geraakt en reed ik opeens op een landweg. Dit was wel een erg mooie ervaring aan de ene kant, maar onprettig op een andere manier.

Er zat nog maar voor zo'n 150Km benzine in de tank, alles trilde en ik zat in de middle of nowhere. Te koppig om om te keren ben ik doorgereden in de hoop toch weer op een verharde weg uit te komen. Dit duurde alleen wat langer dan verwacht. Ik kwam door allerlei kleine dorpjes en werd door de lokale bevolking bijna overal nagekeken. De meeste kinderen waren zelfs naar me aan het zwaaien! Alsof ik een van de eerste blanke mensen was die ze gezien hadden.. Dit was echt een ontzettend mooie ervaring, maar ik vond het verschrikkelijk dat ik verder niets voor deze mensen kon doen. Iedereen was zo vriendelijk...

Na zo'n anderhalf uur op de onverharde weg gereden te hebben begon het al donker te worden. Nog altijd “verdwaald” reed ik voor mijn gevoel wel de goede kant uit. Na een uur door het donker gereden te hebben, de wanhoop nabij, zag ik op een gegeven moment het bordje “coffee bay, 5km” en een verharde weg!

Ingecheckt, wat gegeten en gaan slapen.