Alle reisverslagen van Thailand.

Met de taxi naar het vliegveld gegaan, de vlucht zou om half2 vertrekken. Het vliegveld zelf was stukke kleiner dan verwacht, slechts 8 gates en 1 start / landingsbaan. Uiteraard had ik weer een 45minuten vertraging.

De vlucht zelf is zonder problemen verlopen en na een busrit van het vliegveld naar Kao San Road Leona en haar “buddy's” ontmoet. Nick-Nack, Jose en Claudio. Allemaal Couchsurfers en dus heb ik voor het eerst in mijn leven bij Nick-Nack (een Thai) gecouch-suft. Dit houd in dat je je eigen “bank” ter beschikking stelt voor reizigers om zo andere mensen te leren kennen en hun je eigen stad te laten zien. Aan de andere kant kun je zelf ook bij andere couch-surfers terecht. Een erg leuk idee van Leona om het CS'en eens te proberen.

Vroeg opgestaan om nog wat van de omgeving daar te zien, rond 11 uur zou mijn was pas gedaan zijn. Vanwege de hoge touristenfactor werden er entrees gevraagd op bepaalde wegen naar de uitzichtpunten. Omdat ik dit het geld niet waard vond, ook al was het een paar cent, maar wat door het dorp zelf getourd en mensen bekeken. De rijstvelden heb ik ondertussen toch al gezien.

Om 12:00 vertrokken met als doel zo snel mogelijk weer in Hanoi te zijn. Leona zou vandaag landen in Bangkok en aangezien ik met haar door Thailand zou trekken besloot ik ook maar meteen om van Hanoi naar Bangkok te vliegen.

Kleine “wedstrijdjes” met locals waren het gevolg, hun reactie dat ik ze bijhield was erg leuk om te zien. Helaas niet in 1 dag in Hanoi kunnen komen en in de buurt van Yen Bai geslapen. Hier was ik blijkbaar de enige gast in het hotel.

Ook de 9e zo snel mogelijk gereden om nog een ticket te kunnen boeken en de 10e naar Bangkok te vliegen. Eenmaal in Hanoi aangekomen moest ik weer erg wennen aan het drukke verkeer, maar dit ging wonder boven wonder allemaal goed. Deze ervaring zal niet erg goed zijn als ik zelf in Nederland met motor-rijlessen ga nemen...

Vroeg “wakker” geworden, en besloten toch maar van het hotel weg te rijden, en erna te gaan tanken. Bij het opladen van de backpack werd ik helaas al naar de receptie geroepen met de vraag of ik uit wou checken. Plan 2 dus.
Hier gingen ze niet echt mee accoord omdat ik van te voren wist hoeveel het me ging kostten. Na lang smeken of het niet goedkoper kon of op een andere manier liet ik het 50 euro briefje nog eens zien. Gelukkig herkende een andere medewerker dit waarna ik het kon wisselen (tegen een erg goede koers nog wel).
Probleem opgelost, maar wel een slapeloze nacht gehad!

Getankt en verder gegaan op de (hopelijk laatste) dag naar Sapa. Besloten de alternatieve route die op de kaart stond te pakken. Na een half uurtje rijden kwam ik bij een rivier aan waar de brug nog gebouwt moest worden, middels een hele steile helling, en een heel smal bruggetje kon je wel naar de overkant. Na het overwinnen van de helling bleek men geld te vragen om de rivier over te steken. (vast omdat ik blank ben) Geen idee hebbende hoeveel van deze “tolbruggen” er nog zouden komen maar omgedraait en terug gereden. Bergop was zelfs nog moeilijker dan naar beneden...

Goed uitgeslapen van de vorige avond. Na het tanken bleek dat ik nog maar zo'n 200.000 dong (8 euro) over had om in Sapa te komen, een tank benzine kost zo'n 150.000 dong. Om in Sapa te komen moest zeker nog 1x getankt worden, en 1x ergens een overnachting geregeld worden. Sinds er geen pinautomaten zijn in deze gebieden van Vietnam was ik bang dat ik het niet op een fatsoenlijke manier naar Sapa kon maken.

De hele dag weer gereden, en net als de dag ervoor weer nat geregend. De wegen werden slechter, de uitzichten mooier en de lokale bevolking vriendelijker. Overal weer zwaaiende en roepende kinderen. Het was ook erg grappig om te zien dat moeders hun jonge kinderen aanleerden om naar touristen te zwaaien. Af en toe eens gestopt om een flesje water te kopen, waar altijd ook veel kinderen kwamen kijken.

Onderweg nog een hele groep motor-rijders met zijspan tegen gekomen. Het was voor hun erg zwaar deze wegen te berijden.

Toen ik wakker werd was het hard aan het regenen. Samen met een kleine kater van de dag ervoor was dit geen vrolijke morgen. Gelukkig hield de regen een klein uurtje later op. Na het betalen voor het eten en de slaapplek (6 euro..) mijn jack aangedaan om niet verder te verbranden, en om droog te blijven in het geval van een volgende regenbui. Deze kwam 30minuten later dan natuurlijk ook... Een korte stortbui later was ik helemaal doorweekt. Net op het moment dat ik bijna weer droog was werd er nog maar eens een plensbui over me heen gekieperd.

Afgezien van de regen was het wel een leuke dag om te rijden. De dorpjes waar ik doorheen kwam werden steeds kleiner en mensen groetten mij vriendelijk op mijn doortocht. Vooral kinderen waren erg enthausiast en kwamen vaker zwaaiend met een luide HELLOOOO!! naar de straat gerend. Maar verder dan Hello en Bye Bye kwamen ze helaas niet.

Ook de natuur werd steeds mooier, uitgestrekte rijstvelden en hier en daar zelfs rijst-terassen. Dit afgewisseld met bossen en bergpassen. Ook het uitzicht was subliem.

Rond een uur of 09:30 de motor gekregen, een kleine Russische 125CC Minsk. Als eerste me achterop de motor Hanoi uit laten rijden, zelf leek me dit niet te doen vanwege het veel te drukke brommerverkeer. Eenmaal zelf aan het rijden richting Mai Chau gegaan. Buiten Hanoi was het verkeer meteen stukke rustiger. Ook waren er steeds meer rijstvelden en mooie bergformaties te zien. Het weer was zo goed dat ik rond de middag ontzettende pijn aan mijn armen begon te krijgen als de zon er weer op scheen. Meteen de eerste dag al erg goed verbrand.

En verder in Vietnam!

Hanoi is meteen helemaal anders dan wat ik in China gezien had. Het verkeer is nog chaotischer, het weer nog benauwder en de natuur zoveel mooier. Vietnam is het land van de brommers en motoren, gelukkig maar, want als iedereen met de auto zou gaan zou het verkeer altijd vast staan. Hier meteen een brommertaxi rit aangeboden gekregen naar een Hotel, “Red River 1 hotel”. Erg goedkoop, erg mooi. Op de weg naar het hotel me verbaast over de Chaos op de weg, brommers komen vanuit elke straat, stoppen midden op de weg, draaien midden op de weg en toeteren naar alles en iedereen. En toch ging alles goed.

Er zit een soort systeem in het toeteren, sinds Vietnamezen nooit achter zich kijken is het toeteren een vervanging van de spiegels, het kan vanalles betekenen aan de hand van hoe vaak en hoe lang er getoeterd word: “hier ben ik, pas op, ik haal je in, ik haal je rechts in, hoi”, of een combinatie van al deze dingen.

Scheepshoorn-achtige toeters zijn altijd afkomstig van bussen, vrachtwagens en een enkele auto's (taxi's) die zich in de binnenstad wagen.

Iedereen doet rare dingen, degene achter je is verantwoordelijk voor wat jij doet, wat je de kans geeft zelf ook rare dingen te doen. Wonderbaarlijk gaat dit allemaal zonder al te veel problemen.

's Morgens vroeg in Nanning aangekomen, en meteen een ticket gekocht naar Hanoi. Deze trein scheen diezelfde avond nog te gaan, de volgende ging pas 3 dagen later. Sinds er in Nanning niet erg veel te doen was heb ik deze trein genomen.

Op de trein 2 Nederlanders ontmoet die terug naar Vietnam gingen. Ze hadden in Nanning een familielid bezocht welke hier 2 jaar geleden heen vertrokken is. Ze hadden er echter geen rekening mee gehouden dat ze een Single-entry visum voor Vietnam hadden, waardoor ze niet zeker wistten of ze wel of niet het land in konden komen. Helaas werd ze pas aan de Chinese grens verteld dat ze Vietnam niet in konden gaan, waardoor ze de volgende trein terug moestten pakken. Erg vervelend omdat hun vlucht naar Nederland 3
Zelf zonder problemen in China “uitgecheckt” en in Vietnam “ingecheckt”.

Rond een uur of 11 de boot naar Macau gepakt met als doel daar meteen de bus naar Guangzhou, China, te pakken. Omdat de stad er erg interessant uit zag toch maar besloten een nacht te blijven. Hier geslapen aan de “Rue de la Felicidade”, het voormalige red-light district van Macau. Deze straat schijnt ook in de “Indiana Jones & The temple of Doom” te zien te zijn. Ook hier wat door de stad gelopen en me wederom verbaasd over de vele dure en getunede auto's. Ook de ontzettend vele casino's waren niet te missen. Het “Grand Lisboa” casino was een grote lichtshow.

Helaas niet naar het andere eiland kunnen gaan, waar een stuk meer natuur is.

De 30e de bus naar Guangzhou gepakt. Hier blijkbaar op de verkeerde dag aangekomen omdat het “China Import en Export festival” bezig was, waardoor kamers weer ontzettend duur waren. Meteen een treinticket naar Nanning gekocht en de dag erna verder gegaan.

Het eerste Disneyland-park van deze reis! 10 minuten na openingstijd het park binnen gelopen om zo de grote drukte te ontwijken. Hierdoor hoefde ik niet langer dan 2 minuten bij elke attractie te wachtten met als nadeel dat ik 2,5 uur later het hele park gezien had. Er was geeneens een fatsoenlijke achtbaan! Volgens mij is het zeker 10x kleiner dan Disneyland in Parijs. Ook de “it's a small world” attractie ging de 28e pas open.

's Middags verder gekeken naar gadgets en uiteindelijk een Canon EOS 450D en een nieuwe gsm gekocht. De electronica is zeker 30% goedkoper hier dan in Nederland, wat de hotel-prijs zeker compenseert.

's Avonds nogmaals naar de lichtshow gegaan om de nieuwe camera te testten, geweldig apparaat!

Ook de 28e niet erg veel gedaan, en nog wat gadgets voor wat andere mensen gekocht. Het viel me op dat er erg veel dure en getunede auto's rondrijden hier, volgens mij worden er ook veel straatraces gehouden. Helaas heb ik dit niet kunnen zien.

Goed uitgeslapen, gegeten en de bus gepakt naar het vliegveld. Op het vliegveld Nick leren kennen, een business-manager voor de Rolls-Royce vliegtuigmotoren. Hij zit veel in Azie vanwege de vele nieuwe luchtvaartmaatschappijen hier. Een erg interessante man die net als mij niet houdt van het kudde-gedrag en alles liever op zijn eigen manier doet. Omdat ik mijn pen kwijt was geraakt op de trein naar Xian heb ik zijn Bic-pen gekregen, op voorwaarde dat ik in ieder land een aantal foto's maakte met deze pen erop. Bic around the world!

In Hong Kong afscheid genomen en een taxi naar een hostel-complex gepakt. Het viel me meteen op dat HongKong een stuk duurder was dan China en de landen waar ik tot nu toe geweest ben. Alle hotels waren (bijna) vol, dus moest ik het doen met een kleine slaapkamer voor 20 euro per nacht, afzetters.

De 26e wat door Hong Kong gelopen, en gezocht naar goedkope camera's en GSM's. Ook een nieuwe kamer gevonden voor 15 euro per nacht. Ook dit was veel te duur... 's Avonds naar de grootste lichtshow ter wereld gaan kijken die iedere avond om 20:00 in HongKong gehouden wordt. Een stuk of 30/40 gebouwen die synchroon met de muziek een best indrukwekkende neon/laser lichtshow gaven.

's Morgens een vlucht geboekt van Xian naar Hong Kong. Dit was ongeveer even duur als met de trein, en scheelde me 2 dagen reizen. 's Avonds de trein gepakt naar Hua Shan, een van de 5 heilige Taoistische bergen in China. Op het station van Hua Shan bleken er al geen bussen meer te rijden naar het dorp zelf. Gelukkig waren er nog 3 andere Engels sprekende Chinezen met wie ik een taxi heb kunnen nemen. Zij waren van plan 's avonds de berg al te beklimmen zodat ze de dag erna de zonsopgang konden zien. Gek als ik ben, ben ik om 23:30 met hun meegegaan.

De klim was erg zwaar vanwege het te overwinnen hoogteverschill van zo'n 1200M, de ontzettend vele steile trappen, het donker en de kou. Na zo'n 5 uur wandelen eindelijk op de “East peak” aangekomen en net op tijd om de zonsopgang te zien. De zonsopgang was zeker de moeite waard om te zien, alleen zou ik het nooit meer een tweede keer doen.

Hierna hebben we rustig ontbeten en zijn we vervolgens naar de andere toppen van de berg gegaan (in totaal zijn er 5, waarvan de south-peak de hoogste is met 2259m) een slopende 10 uur later waren we weer beneden in het dorp: 15 uur gelopen, Pijn in mijn benen en totaal uitgeput. Toch de bus naar Xian terug gepakt zodat ik de dag erna niet in de problemen kon komen met het vliegtuig.

's Morgens vroeg aangekomen in Xian en meteen de bus naar het hostel gepakt. Daar 2 Finnen tegen gekomen, die ook net vanuit Beijing kwamen, met wie ik 's middags naar het Terracotta leger zou gaan.
Zij zouden met de tour gaan, dit was voor hun erg voordelig vanwege hun studentenpas. Eerst nog 4 uurtjes geslapen, en rond half12 met de lokale bus naar het museum gegaan. De 2 Finnen waren ook net aangekomen zodat ik met hun en de gids mee kon gaan om zo toch de informatie mee te pikken.

Als eerste een video te zien gekregen over de Keizer die dit leger heeft laten maken. Naast de terracotta beelden zijn er nog ongeveer 80 andere tombes, verspreid over enkele vierkante kilometers.

Hierna naar de grootste hal gegaan, waar een paar 100 beelden te zien waren. Het grootste gedeelte van de beelden was nog niet opgegraven omdat men deze nog niet op een goede manier kunnen preserveren: de begraven beelden schijnen nog beschilderd te zijn. Het was opzich wel een kleine teleurstelling geen 6000 beelden in een hal te zien. Desalniettemin was het erg mooi te zien en het hele verhaal erachter te horen.

Weer met Ling afgesproken, dit keer om naar het Olympisch stadion te gaan. Daar aangekomen bleek alleen het stadion klaar te zijn, de subway, de wegen eromheen, en het grootste deel van de gebouwen waren nog in aanbouw. Naar mijn idee zou het nooit op tijd afkomen, maar blijkbaar word er 24/7 aan gewerkt. Het Olympisch stadion was helaas ook niet publiekelijk toegankelijk. In het zwembad werden wel al zwemwedstrijden gehouden welke je kon bezoeken, maar hier hadden we geen zin in.

Vervolgens zijn we naar het park naast de verboden stad gegaan om wat uit te rustten. Op een gegeven moment leek het alsof er opeens 20 fotografen foto's van ons stonden te maken! Maar vlak naast ons bleek een model voor een struik te poseren. Een erg mooie, waarschijnlijk Koreaanse, meid. Hierna wat door het park gewandelt en ontzettend veel Nederlandse tulpen gezien. Ook hadden ze er klompen, maar ik mistte de windmolens... Anders was het cliché compleet geweest.

Om 1 uur afgesproken bij de universiteit van Ling. Als eerste een treinticket naar Lhasa gekocht voor de 19e, dit ging gelukkig zonder problemen. Hierna zijn we naar de Temple of Heaven gegaan, het grootste tempel-complex in China. Hier gingen vroeger de Keizers voor goed en genoeg voedsel bidden. Hier is ook de zogenaamde “Echo wall”, bij deze muur kun je op 40m afstand op een normale manier manier met elkaar communiceren zonder te schreeuwen. Hierna een uur in het ernaast gelegen park gezeten en een aantal typisch Chinese koekjes gegeten, de meesten waren erg lekker.

Met de metro en taxi naar het Summer Palace park gegaan. Dit is een gigantisch park gelegen rondom een meer waar vroeger de rijken in de zomer verkoeling zochtten. Hier een uur of 5 rondgelopen en me blijven verbazen over de oneindige afwisseling.

's Avonds de trein gepakt naar Xi'an, tenminste dat dacht ik. De trein was op de plaats van bestemming om half7, terwijl ik pas rond 9.30 in Xian zou kunnen zijn. Voorzichtig in de lonely-planet gezocht naar Shenyang (waarvan ik dacht dat het de naam van het treinstation in Xian was) en tot mijn schrik was ik vlakbij de grens van China en Noord-Korea. Blijkbaar hebben ze me verkeerd verstaan bij de ticketverkoop. Vervolgens klopte er niets van de kaart, hostels waren niet op de plaats waar ze moesten zijn en ook de straten klopten niet echt.
Na 20minuten rond-dwalen zag ik een ander trein-station op de kaart (Shenyang-West), vanuit hier klopte het stukke beter.

Vervolgens naar het enige hostel van de stad gegaan, hier bleek alleen het portaal nog overeind te staan. Toch redelijk geirriteerd beginnend te worden naar een hotel gegaan, en met veel gebaren een (veel te dure, maar luxe) kamer weten te krijgen. Engels bleek nog niet echt doorgedrongen te zijn tot dit deel van China.

Erg vroeg opgestaan om als een van de eerste op de “Great wall of China” te zijn. Helaas was de weg erheen iets ingewikkelder dan verwacht, er schenen 7 verschillende buslijnen 919 te zijn. (welke ik moest hebben) Na een half uur vragen en onduidelijkheid bleek de laatste stop de directe lijn te zijn welke ik moest hebben. In de bus een hele tijd met Zeng Ling gepraat, een Biologie studente in Beijing.

Het eerste aanzicht van de muur was schokkerend: ZOVEEL touristen, vooral het rechter deel leek net op een mieren-nest. (Filmpje onderaan bij meer lezen.) De muur zelf was wel ontzettend mooi, een echt wereldwonder! Ik heb er maar niet aan gedacht dat er zo'n 1.000.000 Chinezen zijn gestorven tijdens het bouwen van de hele muur...
Het schijnt hier overigens normaal te zijn om historische bouwwerken af te breken en vervolgens opnieuw te bouwen, net zoals het deel van de muur wat ik bezocht heb. Er waren nog restanten van de “oude” muur te zien, maar deze waren niet toegankelijk voor het publiek (gelukkig).

's Avonds naar een optreden van de vriend van Hanna gegaan, hij speelt Djembe in een bandje. In dit cafe ook nog een aantal andere bandjes gezien, waarvan 1 erg grappige. De Chinezen zijn echter vrij saai wat betreft feestten, veel beweging komt er niet uit.